RAHE SHAB

    من بودم و تنهایی و یک راه بی انتها                                                                                                      یک عالم گله و خدایی بی ادعا  &nbs...

      گیله مرد میگفت : نداشته ها و تنهایی های کوچک با چیزها و آدمهای کوچک          پرمیشوند ؛    نداشته ها و تنهایی های خیلی خیلی خیلی بزرگ ، فقط با خدا ...    مهم نیست در این زمین خاکی چقدر تنها باشیم و چقدر حرفهایمان برای دیگران غیر قابل فهم باشد و وقت انسانها برایمان کم ...    شکر که خدا هست و او جبران تمام دلتنگی ها و مرهم تمام زخمهاست ...    هر وقت دلت خواست ، مهمانش کن در بهترین جایی که او می پسندد ، در قلبت ...    و به دستان خالی ات نگاه نکن ، تو فقط خانه ی دلت را برایش نگهدار ، اسباب  پذیرایی با اوست ...          ...

 وقتی دستت میلرزد                            وقتی دلت میلرزد                                                  وقتی دست و دلت می لرزد خدا پشت پنجره ی دل ماست                          &nbs...

به لب نیامده لیلا هنوز هم... یکسر سکوت می وزد اینجا هنوز هم... نوحی دگر نیامده طوفان بیاورد... ناشسته مانده صورت دنیا هنوز هم... من با توام تو با من و با هم غریبه ایم... دنیا ندیده لنگه ی ما را هنوز هم... من بغض های خیس خودم را فروختم.. .تو نه نگاه خشک خودت را هنوز هم... از بوسه های شانه پرستم فراری اند... آن شانه های باب تماشا هنوز هم... من هر چه دار و هر چه ندارم برای تو... لب باز کن به من بگو آیا هنوز هم... حتی غزل گلوی خودش را بریده است...  اما به لب نیامده لیلا هنوز هم (شعر از حسین پارسا)  ...

در این غزل دوباره تو را آفریده ام.... امشب قدم گذاشته ای روی دیده ام.... با دیدن نگاه تو روشن ترین شبم..... من ماه را به خلوت دنجی کشیده ام..... دستام بوی یک تپش ساده می دهد..... من سیبی از بهشت خداوند چیده ام؟!.... نه، فکر چشم های تو بودم که آمدی.... من جرعه جرعه جرعه تو را سر کشیده ام.... مستم چنان که نفهمیدم از کجا.... هی پنجه پنجه دست خودم را بریده ام... خونم حلال عشق، که درگیر او شدی..... من عشق را از آتش دست تو چیده ام..... حالا برای چه نگرانی؟!...برای چه؟!...... وقتی که با تو من به خدایم رسیده ام.....! (عبدالرضا جهرمی)...

خدایا گفتم : خسته ام گفتی : لا تقنطوا من رحمه الله  گفتم : هیچ کس رو ندارم گفتی: نحن اقرب الیه من حبل الورید گفتم : فراموشم نکن گفتی : فاذکرونی اذکرکم گفتم : راه چیست ؟ گفتی: انا هدیناه السبیل اما شاکرا واما کفورا گفتم: نجات چیست؟ گفتی : رمضان در راه است...

    عطــــــــــــــر خدا...   پنجره را باز می کنم....   بوی خوبی هایِِِِِِِِِِِِِِِِِِِـــــــــــت مرا سرمست می کند......   من روی صندلی می نشینم .......   هوا نم دارد......   وبوی خوبی هایتــــــــــــ چه دلچسب است .........   فکرم را رها می کنم .......   چشمانم را می بندم و بوی خوبی هایِِِِِِِِِِِِِِـــــــــــــت.......   .باران می بارد و اذان می گویدو بوی خوبی هایـــــــــــــت....  ...

   همین کافیست        که در شهری زندگی میکنم که برای دیدن ابی اسمانش باید دعا کرد     دعا کرد که باران بیاید و اسمان ابی شود        هوا بسیار الوده است  اما دلها بیشتر        دلم گرفته که رفاقت های که ندیده ام     از لبخند های که مصنوعی ایست        از جهنمی که نام دیگر زمین است   دلم گرفته از روزگار بی مولا که اکسیژن هم فروشی شده        دلهره ی این روزها که میگذرد      و معلوم نیست کجاست        نیست   دلهر ...

گاهی که دلم          به اندازه ي تمام غروبها می گیرد                                     چشمهایم را فراموش می کنم                                                             &nbs...